Tuesday, August 08, 2017

ஆபீஸும் கோவா செக்ரட்டரிகளும்

Prakash Ramasamy தன் ஆபீஸ் செக்ரெட்டரி எசகு பிசகாக ப்ரிண்ட்டரை அணைக்க, அது கிக்காகிப் போய் ப்ரிண்ட் எடுக்க மறந்த கதையைச் சொல்லியிருந்தார். 25 வருடமுன்பு , செக்ரெட்டரிகளு்ம், டைப்ரைட்டர்களும், ஸ்டெனோகிராஃபியும் ஆதிக்கம் செய்த காலம். Godrej, Facit, Remington என்ற பெயர்களுடன் ,ஆனை தண்டிக்கு இருந்த , ஆபீஸில் டைப்ரைட்டர்கள் முன்பு சற்றே பேரிளம்பெண்கள் , அல்லது பெரிய பேரிளம்பெண்கள் அமர்ந்து கோலோச்சிய காலம்...
கம்ப்யூட்டர்கள் இருந்தாலும், எங்கள் ஆபீஸ் கோவா க்றிஸ்டியன் செக்ரெட்டரிகள் டைப்ரட்டர் மேலேயே காதலாக இருந்தனர். Control Alt Del எல்லாம் இல்லாமல் அது சவமாகும். அடித்தால் உயிர்க்கும். ்பாஸ்வேர்ட் வேண்டாம்.
டைப்ரைட்டர்களை குழந்தைகளைப் போல பாசத்துவடன் கவனித்துக் கொண்டிருந்தனர் என்றே சொல்லவேண்டும். டயாப்பர் போல கீழே கம்பளிப் படுகை / மடித்த போர்வை ஒன்றுவிரித்து அதன் மேல் வைத்திருந்த டைப்ரைட்டரை, தினமும் ஜொனீட்டா ஃபெர்ண்டாண்டஸ் , ஒரு சிறிய கைக்குட்டை கொண்டு துடைப்பாள். காலா காலத்தில் அதற்கு சொட்டு எண்ணை கொடுப்பாள் . அவளது டைப்ரைட்டரில் வேறு யாராவது உட்கார்ந்தால் , அதுவரை பேசிய ஆங்கில இந்தி , தரை டிக்கட் மொழியாக மாறும்.
மாதாமாதம் டைப்ரைட்டர் பராமரிப்பிற்கு வரும் பையனை அவள் அழைப்பதே விபரீதமாக இருக்கும். “ Lissen, bhaiya, why mine needs a hard touch? Check them out na bhaiyaa? . அருகே , இரண்டு அர்த்தத்தில் மாதவன் நாயர் குலுங்கிச் சிரிப்பார். Shee man, Maddie! you shameless fellow ...
எனக்கு டைப்ரைட்டிங் தெரியுமென்பதால் சிலர் , அவசர லெட்டர்களை அடித்துக்கொள்ள பெரிய மனத்துடன் சம்மதிப்பார்கள். க்ளஃபீரா, ரகசியமாக வந்து சொல்வாள் “Boy, you want to send that tender na? Come, lemme type that covering letter. Lissen, dont tell my boss.ok? He would jump like a bundher that has lost it's balls"
அவள் பாஸ்ஸுக்கு , அவள் சொன்னது நடந்தால் எப்படி குதிப்பார் என்று கற்பனை செய்து பார்ப்பேன். விகாரமாக இருந்தது.
ஜொனிட்டா என்னை விட பத்து வயத் மூத்தவளாக இருப்பாள். எனக்கும் என் பாஸுக்கும் செக்ரெட்டரி . என்னை விடப் பெரியவருக்கு எப்படி டிக்டேஷன் சொல்வது எனத் தயக்கமாக இருக்கும். கீழே பார்த்துக்கொண்டே மென்று விழுங்கி “ Dear Sir, It was a pleasure to meet you on..." .
ஜொனிட்டா மூன்றாவது நாள் பென்ஸிலால் என தலையில் தட்டினாள் “ Lissen boy, dont be shhhyyyy. ok? I am not your date"
அதிர்ந்தே போனேன். குபீரெனச் சிரித்தவள் பக்கத்தில் அனைவரையும் அழைத்தாள் “ this boy blushes! . oh my! he blushes!! Look , his face is turning red!"
கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நானும் தேறிவிட்டேன். ஒரு முறை ரொம்ப சீனியரான ஒரு பெண் உரக்கக் கேட்டாள் “லிஸ்ஸன், சுதாகர், Did you see my pink slip?”
“Your's slip? I have some standards " கத்தினேன் பதிலுக்கு.
அவள் எழுந்து நின்று கடகடவெனச் சிரித்தாள். நான் அவளருகே சென்று “ There is already a gossip , don't prove that " என்றேன். பதிலுக்கு குட்டும், கிள்ளும் கிடைத்தது. “ you lil' pervert! I am like your sister"
"Have you heard of incests? ” என்றேன். ஸ்கேலால் அடி கிடைத்தது.
டைஃபாய்டில் கிடந்தபோது, Get well cardகளும், சர்ச்சில் ப்ரேயர்களும் எனக்கு வாய்த்தன.
அந்த ஆரோக்கியமான சிரிப்பும், கிண்டலும், சற்றே அடல்ட்ஸ் ஒன்லியான ஜோக்குகளுமாக இருந்த அலுவலகத்தில் "In case of harassment , call this number' என்ற சுவரொட்டிகளின் அவசியம் இருந்ததில்லை.
கம்ப்யூட்டர்கள், வெள்ளந்தியான சிரிப்பையும், ஆரோக்கியமான உறவுகளையும் , அவர்களது வேலையையும் கவர்ந்து போயின. அனைத்தும் பாஸ்வேர்டுகளின் பின் மறைந்த வக்கிரங்களாயின.
இன்று ,அமைதியாக இருப்பதே ஆபீஸ் என்றாகிவிட்டது. அது ஆபீஸல்ல, சுத்தமாக, அழகாக இருக்கும் கல்லறைத் தோட்டம்.

Tuesday, July 11, 2017

தேறேன் யானிது

வரும் போதே கால் செருப்பை கழற்றி வீசி விட்டு, தடுமாறி உள்ளே வேகமாக நுழைந்த சங்கரி அலறியது,“ஃபேனைப் போடுங்க முதல்ல. அம்மாவுக்கு வேர்க்கும். அய்யோ, அம்மா, எப்படீம்மா , இப்படிப் படுத்திருக்கே?”
முகத்தில் பெரிதாக குங்குமம் அப்பி, அமைதியாகக் கிடந்திருந்த அந்த முதியவளிடமிருந்து ஒரு வார்த்தை வரவில்லை. அவர் உயிர் நீத்து இரண்டு மணி நேரமாகியிருந்தது.
“அம்மா காலெல்லாம் ஏன் கட்டியிருக்கு? ஏன் மூக்குல பஞ்சு?. எடுடா, நாகராஜா, எடுடா அதை. அய்யோ, வயறு கலங்குதே? நான் என்ன ப்ண்ணுவேன், நான் என்ன பண்ணுவேன்?”
பதைபதைத்து, அம்மாவின் கையை, காலைத் தொட்டு, அலறி விழுந்த சங்கரி, டாய்லெட் போய்வந்து, தேம்பி அழுது, ஒரு மூலையில் துவண்டு மயக்கமாகக் கிடந்தாள்.
அரைமணி நேரம் அழுதபின் சங்கரி செல்ஃபோனில் கணவனிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள், “நாளைக்குத்தான் எடுக்கப்போறாங்க. ஆமா, பெரியண்ணன் நைட் பஸ்லதான் கிளம்பராரு. நாளைக்கு நீங்க பிள்ளைங்கள ஸ்கூலுக்கு அனுப்பிட்டு, சாவியை சரிதா அம்மா கிட்ட கொடுத்திருங்க. அவங்க மத்தியானம் கூட்டிட்டு வந்திருவாங்க. பால்காரன் நம்பர்….”
மிகத் தெளிவாகச் சிந்திக்கிற இதே சங்கரிதானா, அரைமணி முன்னே அரற்றியது? எப்படி ஒரு இழப்பு இருக்கும்போதே, நிமிடங்களில் மூளை மற்ற விசயங்களைத் தானே மாற்றியமைத்துக் கொள்கிறது? கண்கலங்கி நின்றிருந்த பலரும் சில நிமிடங்களில் சிரித்துப் பேசியதையும் நாம் கண்டிருக்கலாம். அவர்களது உணர்ச்சிகள் பொய்யானவையா? நிச்சயமாக இல்லை.
சரி, சோக உணர்வு  அடங்கியபின், ஏன் நகைச்சுவை வருகிறது? வீட்டில் ஒரு சோகச் சூழல் இருப்பது, தருக்கம் செறிந்த மூளைக்குத் தெரியுமே? அப்புறமும் ஏன் , சூழ்நிலைக்குப் பொருந்தாதவாறு சிரிக்கச் செய்கிறது?
மனிதன் சமூக விலங்கு. சமூகத்தின் அடையாளம் சுமுகமாகச் செல்லுதல். சூழ்நிலை கனத்திருப்பதால், பெருமூளையிலிருந்து மீண்டும் ஆளுமை விலகிச்செல்ல வாய்ப்பிருக்கிறது. எனவே, சமூகத் தொடர்பை மீட்டெடுத்துக் கொள்ள, மூளை இயல்பாக நடக்க முயற்சிக்கிறது. அதன் ஒரு பகுதி நகைச்சுவை, சுமூகப் பேச்சு வார்த்தைகள்.
மூளையைப் பற்றிச் சில வரிகள். மனித மூளையைப் பெருமூளை, சிறுமூளை, லிம்பிக் அமைப்பு மற்றும் மூளைத்தண்டு என நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிக்கலாம். இதில் கவனத்திற்குப் பெருமூளையையும், லிம்பிக் அமைப்பையும் மட்டும் எடுத்துக்கொள்வோம்.  பெருமூளையின் முற்பகுதி (Pre-frontal cortex) கவனத்தையும், தருக்க ரீதியான சிந்தனையையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. லிம்பிக் அமைப்பு (limbic system) மிகப் புராதான அமைப்பு. அதாவது பல்லாயிரக்கணக்கான வருடங்களாக பரிணாம வளர்ச்சியில் உயிரிகளில் இருக்கும் ஒர் அமைப்பு. பரிணாமத்தில் வளர்ந்த ஒரு அமைப்பு. அதிலும் பெருமூளையின் முற்பகுதி, பாலூட்டிகளில் சமீபத்தில் வளர்ந்த உறுப்பு. இதுவே, பாலூட்டிகளுக்கு மேலதிக அறிவினை தக்கவைக்கும் பகுதி.
தருக்கம், ஆய்வு சார்ந்த சிந்தனை போன்றவை பெருமூளையின் முற்பகுதியின் பணி. உணர்வுகள், அதன் அடிப்படையான இயக்கத் தூண்டல்கள், லிம்பிக் அமைப்பின் உள்ளே இருக்கும் அமிக்டெலாவின் பணி.
மூளையில் அமிக்டெலாவும், பெருமூளையின்  முற்பகுதியும், தகவல் மேலாட்சியைத் தங்கள் ஆதிக்கத்தில் கொண்டுவரும் போட்டியில், நமது உணர்ச்சிகளும், யதார்த்த நடத்தைகளும் மாறுவதன் வெளிப்பாடுதான் சங்கரியின் வேறுபட்ட இயக்கங்கள் போன்றன.
இழப்பு அல்லது ஒரு அதிர்ச்சிச் செய்தி என்பது முதலில் தற்பாதுகாப்பற்ற உணர்ச்சியைத் தூண்டுகிறது. கற்கால மனிதனில் இது நாளமில்லாச் சுரப்பிகளைத் தூண்டி, அட்ரினலினை ரத்தத்தில் செலுத்தி விடவும், மூளை பயங்கர வேகத்தில் “ஓடு” என்பதாகக் கட்டளை இடுகிறது.  அதற்கு உடல் , சர்க்கரையை ரத்தத்தில் அதிகரித்து, சக்தியைத் தந்திருந்தது.

இப்போதும் அதிக வித்தியாசமில்லை. சுரப்பிகள் தங்கள் வேலையைச் செய்கின்றன.  உடல் படபடக்கிறது. நின்று நிதானிக்கும் ஆற்றலைத் தற்காலிகமாக நாம் இழக்கிறோம். உடல் உறுப்புகளின் கட்டுப்பாடு நம் பெருமூளையிலிருந்து சில நிமிடங்கள் அகன்று விடுகிறது. கண்கள் குவியத்தை இழக்கின்றன.
யாரிடம் என்ன சொல்கிறோம், என்ன செய்கிறோம் என்பதே அறியாத ஒரு நிலை. உடல் கட்டுப்பாடு , மூளையின் தருக்கப் பகுதியிலிருந்து அற்றுப்போய், பீதி, பயம், காப்பற்ற நிலை போன்ற உணர்ச்சிகளின் கருவூலமான அமிக்டெலாவின் ஆணையின் கீழ் வருவதில் உள்ள தடுமாற்றமே நாம் சங்கரியிடம் கண்டது.
தமிழ்த் திரைப்படங்களில்  “அப்பா, நான் அவரைக் காதலிக்கிறேன்” என்று மகள் சொன்னதும் , அப்பா தடுமாறி நெஞ்சைப் பிடிப்பதும் இந்த அமிக்டெலா நாடகத்தின் ஒரு அபத்த நிலைதான்.
அதிர்ச்சியின் அடுத்த நிலை , தற்காப்பிற்காக தாக்குதல், அல்லது தப்பியோடுதல். இரண்டும் கிடைக்காத நிலையில் , மூளை தடுமாற, அது அமிக்டெலாவின் ஆளுமையிலேயே இருப்பதால், இயலாமை, மற்றொரு உணர்வின் வடிவெடுக்கிறது. கோபம்.
“எனக்கு ஏன் இந்த நிலை?” என்ற கோபம், வேலையை விட்டுப் போகச் சொல்லப்பட்ட இளைஞனை, “இப்படி முடிவெடுத்த அந்த மேனேஜரை… மவனே, போட்டுத் தள்ளணும்” என்றோ “ போர்க்கொடி பிடிக்கிறேன்” என்றோ பேசவும் இயங்கவும் செய்ய வைக்கிறது. அதன் விளைவுகள் எப்படியிருப்பினும், தோற்றுவாய் கோபம் , அதன் முன்னான அதிர்ச்சி. சங்கரி “அந்தக் கடவுளுக்கு ஈவு இரக்கமே கிடையாதா?” என்கிறாள்.
இந்த  உணர்வுக் கொந்தளிப்பு நிலை  20 நிமிடங்கள் நீடிக்கலாம். பெரும்பாலும் 10 நிமிடங்களில் மூளையின் தருக்கப்பகுதி தன் ஆதிக்கத்தைச் செலுத்தத் தொடங்கிவிடும். அமிக்டெலா, கொந்தளிக்க வைத்து, கற்கால மனிதனை ஓட வைத்த நிம்மதியில், அடங்கிவிடும். அடங்காதவர்களை, அமைதியாக அமர வைக்கப்பட்டு, நீர் அருந்த வைத்து, மூச்சை இழுத்திப் பிடித்து விட வைத்தால் , சில நிமிடங்களில் அமிக்டெலாவின் ஆதிக்கம் சற்றே அடங்கும்.
இந்த அதிர்ச்சியில் , இல்லாத புகழ்ச்சியும், தூற்றலும் தூக்கலாகவே வரும்.
“நான் வர்ற வரை உயிரோட இருப்பேன்னியேம்மா? எழுந்திரு… எந்திரிங்கறேன்ல, எந்திரி”
“அய்யோ, அவ என்னிக்குமே எங்கிட்ட பேசாம தூங்கமாட்டா.” என்னிக்குமே என்பது நிஜமாக இருக்கலாம், இல்லாமில் இருக்கவும் வாய்ப்பு பெருமளவு இருக்கிறது. இந்த உயர்வு நவிற்சி, சாத்தியமற்றவை கூறுதல் என்பன, பயத்தால் , இரக்கத்தால் வந்தவை அல்ல. தனக்குப் பிடித்த ஒன்றின் இழப்பு, மிகப்பெரிது என்பதை அமிக்டெலா உலகிற்குக் காட்டும் முயற்சி . இதுவே ஒப்பாரிப் பாடல்களில் வரும் உயர்வு நீட்சி வரிகள்.
“அஞ்சாறு புலிசிங்கம் அறைஞ்சே கொன்னவனே” என்று ஒருவேலையும் செய்யாது, சோம்பேறியாகக் கிடந்து இறந்தவனைப்பற்றிப் பாடுவதில் பொருள்  பார்க்க்கூடாது. அமிக்டெலாவின் வேலையெனத் தள்ளி நின்று ரசிக்கவேண்டும்.
இதையெல்லாம் நாலே வரியில் கம்பன் ரசிக்க வைக்கிறான்.
இராமாயணத்தில் , வாலி இறந்த சேதிகேட்டு தாரை புலம்புகிறாள்:
நீறாம் மேருவும் நீ நெருக்கினால் மாறோர் வாளி உன் மார்பை ஈர்வதோ?
தேறேன் யானிது, தேவர் மாயமோ?
வேறோர் வாலி கொளாம் விளிந்துளான்?
நீ நெருக்கினால் மேருமலையும் பொடியாகும். என்பது ஒரு உயர்வு நீட்சி. அவளால் நம்ப முடியாத அதிர்ச்சி தரும் செய்தி, “வேறோருவன் அம்பு , உனது மார்பைப் பிளப்பதோ?”
“நான் நம்ப மாட்டேன். இது தேவர்களின் மாயஜாலமோ“   என்பதில் பெருமூளை சற்றே வந்து மீண்டும் மறைகிறது. “தேறேன் யானிது” ஒரு கையறு நிலையைச் சற்றே காட்டுகிறது.
அடுத்த வரியில் கம்பன் அமிக்டெலாவின் பணியை அற்புதமாகச் சொல்கிறான்.   “வேறோர் வாலிகொளாம் விளிந்துளான்?”  – வேறொரு வாலி செத்திருக்கிறான் போலும்.
மூளை ஒரு தூண்டுதலைப் பதிவு செய்யும் விதத்தை இரு வகையாக ஆய்வாளர்கள் சொல்கிறார்கள். ஒன்று, தூண்டுதலை தாலமஸ் என்ற உறுப்பு பதிவு செய்து,  அத்தூண்டுதலை மூளையின் பிற பகுதிகள் கிரகிக்கும் மின் குறிகளாக மாற்றுகிறது. தூண்டுதல், பார்க்க்க்கூடிய குறிபடைத்ததாக இருப்பின், அது மூளையின் பின்பகுதியில் இருக்கும் விஷூவல் கார்ட்டெக்ஸ் பகுதிக்குச் செலுத்தப்படுகிறது. விஷூவல் கார்ட்டெக்ஸ், இதனைப் பெருமூளையின் முன்பகுதிக்கும், அமிக்டெலாவுக்கும் அனுப்புகிறது. பார்க்கப்படுவது உணர்வைத் தூண்டுவதாக இருக்குமானால், அமிக்டெலா தூண்டப்படுகிறது. பார்க்க்ப்படுவது தர்க்கத்தையோ, சிந்தையையோ தூண்டுவதாக இருக்குமானால் பெருமூளை தூண்டப்படுகிறது.
இரண்டாவது வகையில், இப்படி தாலமஸ் – விஷூவல் கார்ட்டெக்ஸ் என மட்டும் நேர்க்கோட்டில் மூளை செலுத்துவதில்லை. தாலமஸிலிருந்து மின்குறிகள் அமிக்டெலாவுக்கும் சென்றுவிடுகிறது, என்கிறார்கள். இதன் பின்புலம், நாம் பார்க்கும் பொருள் பார்க்கப்படாமலேயே, உணர்வு பூர்வமான இயக்கஙக்ள் தூண்டப்பட்டுவிடுகின்றன என்ற நிதர்சனமான ஆய்வு முடிவுகள். பாம்பு போல ஒன்று சரியாகப் பார்க்கப்படுவதன் முன்னரேயே, தாலமஸ்ஸின் தவறான (சரியான?) தூண்டுதலால், அமிக்டெலா தூண்டப்பட்டு, ஒன்றுமில்லாமலேயே நாம் பதறிவிடுகிறோம். இதில் பெருமூளையும் தவறுதலாகத் தூண்டப்படுவதால், கேள்விகளாகவோ, அல்லது தீர்மானமான பதிலாகவோ உளறுகிறோம்.
‘அய்யோ அங்க பாம்பு, பாம்பு!’  என்று அலறும் ஒருவரின் கை நீளும் இடத்தில் ஒரு கயிறு கூட இருந்திருக்காது. பெருமூளை சரியாக வேலை செய்யும் வேறொருவர், பரிசோதித்து, ‘இங்க ஒண்ணுமே இல்லையே?’ எனும்போது , பதறியவர் சற்றே அமிக்டெலா அடங்கி, ‘சே, ப்ரமைதான் போல’ என்பார். பதறியவர், தருக்கப் பிழையாகப் பேசுவது, அவரது அமிக்டெலாவின் ஆதிக்கமும், தவறிய பெருமூளையும் நிகழ்த்திய விபரீதக் களேபரம்.
“மூக்குல எதுக்கு பஞ்சு? நாகராஜா எடுடா, எடுடா அதை…ஃபேனைப் போடுங்க, அம்மாவுக்கு வியர்க்கும்,” என்ற சங்கரியின் உளறலும் இதுபோன்ற பார்வைத் தூண்டுதலில், தாலமஸ் அமிக்டெலாவை முதலில் தூண்ட, பெருமூளை பரிதவிக்கும், விபரீத உணர்ச்சிவெளிப்பாட்டு வகைதான்.
“வேறோர் வாலிகொளாம் விளிந்துளான்?” இதுபோன்ற ஒன்றேதான்.
இந்தப் பாடலை விட, அமிக்டெலா மற்றும், பெருமூளையின் முற்பகுதியின் பெரும்போரைக் கண்முன்னே காட்டிய பாடலை நான் இது வரை கண்டதில்லை.

Sunday, July 02, 2017

காதலால் மோட்சம்

”யாரையெல்லாம் கூப்பிடப் போறீங்க?” என் கேள்வியின் பின் நின்ற கவலை சுந்தரத்திற்குப் புரிந்திருந்திருந்தது. “ஈஸ்வரன் சாரைக் கூப்பிடல; ஆனா, அவரே வந்துடறேன்னு சொல்றாரு. என்ன சொல்ல முடியும்?” தயங்கினார் சுந்தரம். அனிச்சையாக என்னுள் ஒரு பெருமூச்செழுந்தது. மாதம் ஒரு நாள் ஒருவர் வீட்டில் நாங்கள் நாலைந்துபேர் கூடுவோம். என்னதான் பேச்சு என்றில்லை. ஆனால், இலக்கியம் , வாழ்வு சார்ந்ததாக இருக்கவேண்டும். வெட்டிப்பேச்சு இருக்கக்கூடாது. என்று சில நிபந்தனைகளுடன் சிறு ரசிகர் வட்டம். சில நேரம் மதியச் சாப்பாடு, பல வேளை எதாவது உடுப்பி ஓட்டலில் காபி என்று இரு மணி நேரத்தில் முடிந்துவிடும் கூட்டம். தவறாகச் சேர்க்கப்பட்டவர் ஈஸ்வரன். எங்களில் பெரியவர் , கொஞ்சம் இங்கிதம் தெரியாதவர். எப்போது எப்படிப் பேசவேண்டுமெனத் தெரியாது. அதிரப் பேசுவார். திருவாசகம், கம்பன், பாரதி எனப் பேசினாலும், ஆழமற்ற பேச்சாகவே இருக்கும். போன முறை அவர் பேசியது ஒரு கசப்பையே ஏற்படுத்தியிருந்தது. எனவே தவிர்த்துவிடத் தீர்மானித்திருந்தோம். சிலர் அவர் வரட்டும் என்றார்கள். நானும் சிலரும் வேண்டாமென்றோம். இப்போ தானகவே வந்து நிற்கப் போகிறார். “எங்க வீட்டுலதான் மீட்டிங். நாளைக்கு மதியம் மூன்றரைக்கு வந்திருங்க. அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்லை. காபிக்கு வெளியே போயிருவோம்” சுந்தரம் ஏன் இப்போது தன் வீட்டில் அழைக்கிறான்?என்று தோன்றாமலில்லை. சுந்தரத்தின் தந்தை, வெங்கடேசன், ரயில்வேயில் பெரிய பதவியிலிருந்தார். மனைவி நாகம்மாளைத் திடீரெனத் தள்ளிவைத்துவிட்டு கோவாவைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டார். அது நிலைக்கவில்லை. நாகம்மாளிடம் இருந்த தன் பெண்ணையும் பையன் சுந்தரத்தையும் அழைத்துக்கொண்டு மும்பை வந்துவிட்டார். நாகம்மாள் ஊரில் தன் சகோதரன் வீட்டில் வாழ்ந்து சில வருடங்கள் முன்பு இறந்து போனார். “அப்பாவுக்கு எப்படி இருக்கு?” என்றேன் வீட்டில் நுழைந்தபடியே . “இருக்காரு.. நாம பேசினாக் கேக்குது புரியுது. பதில் பேச முடியலை. படுக்கையிலேயேதான் எல்லாமும். என் பொண்டாட்டி “ ஒரு நர்ஸ் வைங்க. என்னால எல்லாம் செய்ய முடியாது’ன்னுட்டா. இப்ப ஒருமாசமா ஒரு நர்ஸ் வந்துட்டுப் போறாங்க.” ” பக்கவாதம் சரியாயிருச்சுன்னாரே டாக்டர்?” என்றேன். அறையின் ஒரு கோடியில் வெங்கடேசன் படுத்திருப்பது தெரிந்தது. மிக மெலிந்து, எலும்புக்கூடாக உடல். பஞ்சடைந்த கண்கள் எங்கோ நிலைகுத்தியிருக்க, கழுத்து ஒரு ஓரமாக வளைந்திருந்திருக்க, வாயின் ஓரமாக கோழை வழிந்திருந்தது. ஒரு துர்நாற்றம் அறையில் மெல்ல பரவி, நாசியில் துளைத்தது. ”அப்பாவுக்குத் தொந்திரவாக இருக்காதோ?” என்றேன். “இல்ல, நாம பேசறதக் கேப்பாரு. இப்ப தூக்கம் வராது. வந்தாலும் தூங்கமாட்டார். என்ன கொஞ்சம் அதிரப் பேசக்கூடாது” சுந்தரம் , ஈஸ்வரன் வரவின் ஆபத்தைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை அடுத்த நிமிடம் வாசல் கதவு டமால் என அதிர, திடுக்கிட்டுத் திரும்பினேன். “ஸாரி” என்றார் ஈஸ்வரன். ‘கொஞ்சம் வேகமா அடைச்சுட்டேன்.” “ஈஸ்வரன், வெங்கடேசன் சார் படுத்திருக்கார்” என்றேன் சற்றே கோபமாக . “ அதான் ஸாரின்னுட்டேனே?” இது என்ன பதில்? வீட்டினுள்ளே இருந்தவர்கள் தூக்கக் கலக்கத்துடன் எழுந்து வந்து பார்த்து எரிச்சலுடன் திரும்பிச் சென்றனர். “அப்பா என்னமோ நினைச்சிகிட்டிருக்கார் போல. ரெண்டு நாளாவே சரியா சாப்பிடல, தூங்கலை. என்னமோ உளர்றாரு. என்னன்னு எங்கள்ல யாருக்கும் புரியலை” சுந்தரம் ஏதோ சொல்லி இறுக்கத்தைத் தளர்த்த முயற்சித்தான். பேச்சு எங்கெங்கோ சென்று இறப்பு, மோட்சமெனத் திரும்பியது. “ இறப்பு நம் கருமத்தால் வருவது” என்றார் நமச்சிவாயம். ”அதுக்கப்புறம் சொர்க்கம் நரகம், பிறப்பு எல்லாம் நம் கருமந்தான் தீர்மானிக்கிறது. பட்டினத்தார் சொல்றாரு “ பற்றித்தொடரும் இருவினை புண்ணிய பாவமுமே” ஈஸ்வரன் “ I beg to differ" என்றார் ஆங்கிலத்தில். நான் கவலையடைந்தேன். இந்தாள் எதையெதையோ பேசுவாரே? இன்னும் பத்து நிமிசம் நரகவேதனையாகத்தான் இருக்கும். “இறக்கும்வரைதான் நம் கருமங்களின் பலம். அதன்பின் எங்கே யார் போகவேண்டுமென்பதை அவன் தீர்மானிக்கிறான், அதுவும் கருமங்களின் வழியாக. அது நம் கருமமாகத்தான் இருக்கவேண்டுமென்பதில்லை” “அப்போ, என் தாத்தா பல நல்ல காரியங்களாகச் செய்து, நான் ரவுடியாகத் திரிந்தாலும், இறுதியில் எனக்கு மோட்சம் என்கிறீர்கள் “ எனது நையாண்டியை அவர் பொருட்படுத்தவில்லை. சுந்தரம் , ஏதோ சிறிய சிந்தனையின் பின் தொடர்ந்தான் “இறைவன், நம்மை எப்படியும் தன்னிடம் வரச்செய்யவேண்டுமெனத்தான் பார்க்கிறான். ராமனை எடுத்துக்குங்க. ராவணனோட தீய செயலுக்குத்தான் அத்தனை அழிவையும் கொண்டுவந்தான். விபீடணன் இராமனிடம் சொல்கிறான், ”மொய்ம்மைத் தாயனெத் தொழத்தக்காள் மேல் தங்கிய காதலும், நின் சினமுமல்லால்- இராவணனை யாரூம் வென்றிருக்க முடியாது”. கருமத்திற்கு ஒரு காரணம் இருக்கவேண்டும்.” “கரெக்ட்” என்றார் சுரேஷ் “ யாருக்காக, எதற்காக ராமன் போர்செய்தான்? “மின்னனைய நுண்மருங்குல் மெல்லியற்கா(க) இலங்கை வேந்தன் முடிஒருபதும்,தோள் இருபதும் போயுதிர “ போர் செய்தான். இதே போல் “ பாரதப்போரில் யாருக்காக வந்தான்? பாண்டவர்களுக்கா ? இல்லை. “ பந்தார் விரலி பாஞ்சாலிகூந்தல் முடிக்கப் பாரதத்து ... சங்கம் வாய் வைத்தான்” , சுந்தரம் நம்ம கருமம் ஒழுங்கா இருந்தா ,வினைப்பயன் ஒழுங்கா வரும். இல்லேன்னா, இறைவன் மூலமாகவே கூட, நமக்குத் தீவினை வந்து நிற்கும்.” “அஹ்ஹ்ஹ்” குரல் கேட்டுத் திரும்பினோன். வெங்கடேசன் தீனமாக ஏதோ குழறினார் . “என்னமோ அவர் நினைப்புல ஓடுது. ஏதோ டென்ஷன்ல இருக்கார்போல” என்றார் சுரேஷ். “தெரியல. ஒருவேளை எங்கம்மா நினைப்பா இருக்கும்” என்றார் சுந்தரம் “ என்ன பாடுபடுத்தியிருப்பாரு அவங்கள? அம்மா ரொம்பப் பொறுமைசாலி. இவர் அடியெல்லாம் வாங்கிகிட்டு எங்களை அணைச்சுகிட்டுப் படுத்திருப்பாங்க. தூங்கும்போது அவங்க கன்னத்துல கை வைச்ச்ப்பேன். சிலநேரம் சூடா, கண்ணீர் விரலை நனைக்கும். இவர் கருமம், இப்படி படுக்க வைச்சிருச்சு. அது எங்கம்மா கண்ணீர்தான்.” என்றவர் எங்களை ஒருமுறை பார்த்தார் “ சொல்றேனேன்னு நினைச்சுக்காதீங்க. கருமமும் அதன் பயனும் இப்படித்தான் இருக்கும். எங்க அப்பாவாகவே இருந்தாலும், எனக்கு இப்ப ரொம்ப பாசமெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல. இவருக்குச் செய்யவேண்டியது என் கடமை. செய்யறேன். அவ்வளவுதான். இவரெல்லாம் நரகத்துக்குத்தான் போவாரு” “அஹ்ஹ்ஹ்ஹ்” குரல் வளையில் ஏதோ அடைக்கக் குழறினார் வெங்கடேசன். மூச்சு விட முடியாமல் திணற, சுந்தரம் அவர் தலையைத் தூக்கிப் பிடித்தார். சளி , குரல்வளையிலிருந்து இறங்க, அவர் மூச்சு சீரானது. ஈஸ்வரன் “ நீங்க நினைக்கறது மாதிரி இல்ல” என்றார் தீர்மானமாக “ கொல்லும் வரையில்தான் இறைவனே கருமம், அதன் பலம் பார்க்கிறான். அதன்பின் தன்னிடம் அந்த ஆத்மா வந்து சேர எதாவது நற்காரியம் இருக்குமா?என்று பார்க்கிறான். பெரியாழ்வார் சப்பாணி பாடலில் சொல்கிறார் “ இரணியன் உளம் தொட்டு, ஒண்மார்கவலம் பிளந்திட்ட கைகளால் “ , உளம் தொட்டு என்றால் என்ன? அவனது உள்ளத்தில் தேடிப்பார்க்கிறாராம். தன்னைக்குறித்த ஏதாவது நல்ல எண்ணம் இருக்குமோ? என்று. இருந்திருந்தால் அவனுக்கு மோட்சம். அப்படி ஒன்றும் இல்லாதததால், அவன் மார்பைப் பிளந்து வதை செய்கிறார்” என்று ஒரு வியாக்கியானம் உண்டு. “ “அய்யா” என்றேன் பொறுமையாக “ நீங்க சொல்றதெல்லாம் சரி. ஆனா, இதெல்லாம் வைச்சு, இறைவன் தண்டனை தருவான் அல்லது மாட்டான் என்று சொல்லிவிட முடியாது. ‘பாரமான பழவினை பற்றறுத்து”தான் எதையும் செய்வான். நாம் செய்வதன் பலனை அடைந்தே ஆகவேண்டும்” “அஹ்ஹ்ஹ்ஹ்” இந்த முறை சற்று அதிகமாவே வெங்கடேசனின் திணறல் இருந்தது. கவலையோடு பார்த்தேன். சுந்தரம் ஒரு உணர்ச்சியும் இல்லாதிருந்தான். இது சகஜம் போலும். ஈஸ்வரனின் குரல் உயர்ந்தது “ புரியாம பேசாதீங்க. இராவணனை ராமன் கொல்கிற வரையில்தான் சினத்தோடு இருந்தான். “சினத்தினால் தென்னிலங்கைக் கோமானைச் செற்ற” .. சினம் அதுவரையில்தான். அதோட ராமவதாரத்தின் முக்கிய பணி முடிந்தாச்சு. இப்ப இறைவனின் பணி தொடங்குது. ராமன் யோசிக்கிறான் இந்த ராவணனோட ஆத்மாவை எப்படி வானுலகு அனுப்புவது? எல்லாமே மோசமான வினைகள் செய்திருக்கிறான். அப்போது மண்டோதரி தென்படுகிறாள். மண்டோதரி கற்புக்கரசி. அவளது காதல் மிகத் தூய்மையானது. அவளது காதலுக்கு ஏற்றவனாக இருப்பதே இராவணனின் ஒரு தகுதிதான். ஒரு கற்புக்கரசியின் கணவன் எப்படி நரகம் போக முடியும். மண்டோதரியின் காதலன் என்ற ஒரு காரணம் கொண்டே , இராவணனை வானுலகு அனுப்பிவிடுகிறான்” அடுத்த அறையில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தவர்களின் எரிச்சலில் ப்ச் என்ற ஒலிகள் கேட்டன. “ மெதுவா, மெதுவா” என்று ஈஸ்வரனுக்கு சைகை காட்டினேன். கண்டுகொள்ளாமல் தொடர்ந்தார். “இதை கம்பராமாயணம் சொல்லலை. திருமங்கை ஆழ்வார் சொல்கிறார் “ வம்புலாங் கூந்தல் மண்டோதரி காதலன் வான்புக, அம்புதன்னால் முனிந்த அழகன்” பெரிய திருமொழியில் நாலாம் திருமொழியில் ஐந்தாவது பாசுரம். நீங்களே பாத்துக்குங்க, அங்” என்றவர் மேலும் குரல் உயர்த்தினார் “ ஒரு பத்தினிப் பெண்ணின் காதலுக்கு அவ்வளவு மதிப்பு. நாம செஞ்ச நல்வினையால்தான் அப்படி பெண்களை மனைவியாகப் பெறுகிறோம். அவர்களது நல்வினை நம்மை நிச்சயம் மோட்சத்துக்குத்தான் அனுப்பும். ராவணன் போலாம்னா, நாம போகமுடியாதா?” சுந்தரத்தின் மனைவி சிவந்த கண்களுடன் எழுந்து வந்தாள் “ ப்ளீஸ், மெதுவாப் பேசுங்க, ராத்திரி பூரா இவர் தொல்லையால தூங்க முடியலை. இப்பத்தான் கொஞ்சம் கண்ணசர்ந்தேன்.தலை வலிக்குது” ”ஓ, சாரி சாரி’ என்றவாறே ஈஸ்வரன் எழுந்தார்.அனைவரும் வெளீயே சென்று உடுப்பி ஓட்டலில் காபி அருந்திக் கிளம்பினோம். “இனிமே யார் யாரைக் கூப்பிடறதுன்னு ஓட்டுப் போட்டு எடுக்க வேண்டியதுதான். யாரையும் குத்தம் சொல்லலை. ஆனா, மத்தவங்களுக்கு வீண் சிரமம் கொடுக்கக்கூடாது” என்றார் சுரேஷ். ஆம் எனத் தலையசைத்தேன். இரு நாட்களில் வெங்கடேசன் இறந்துபோனார் எனச் செய்தி வந்தது. சுந்தரத்தைப் பார்க்கச் சென்றோம். “ கடைசி இரண்டு நாளா அவர் முகத்துல ஒரு அமைதி. அதிகம் குழறலை. ஏதோ சொல்லுவார். அது நாகம்மா ந்னு எனக்குக் கேட்டது. அது ஒரு பிரமையாக இரூக்கலாம். அவர் கஷ்டப்பட்டாலும், இறப்பு அமைதியாக இருந்தது” உடுப்பி ஓட்டலில் ஒரு மேசையில் சுரேஷும் ஈஸ்வரனும் அமர்ந்திருந்தார்கள். “அன்னிக்கு சத்தமாப் பேசினது எல்லாருக்கும் எரிச்சலா இருந்திருக்கும். தெரியும். தெரிஞ்சேதான் அப்படிப் பேசினேன்” என்றார் ஈஸ்வரன் . நான் சுவாரசியமானேன். “ நாம பேசறதுல , வெங்கடேசனுக்கு மேலும் மன உளைச்சல் வந்திருக்கும். பாவம் சொல்ல முடியலை. கடைசி நேரத்துல அல்லாடறார். அவர் மனைவிக்கு செஞ்ச கொடுமை, தனது தீயசெயலாலே எங்கே நரகமா அனுபவிப்போமோன்னு ஒரு பயம்.. மரணத்தை விட மரண பயம் கொடியது தெரியுமோ சுரேஷ்? அதான் , ஏதோ நம்மாலானதுன்னு ஒரு பாசுரத்தை விளக்கினேன். அதுல என்ன அமைதி கிடைச்சிருக்குமோ தெரியாது.” “இருந்தாலும், இப்படி திரிச்சுச் சொல்லலாமா சார்?” “ஒரு உயிர் அமைதியாப் போறதுக்கு, நம்ம அரைகுறை அறிவால ஒரு பயன் கிடைக்கிறதுன்னா, என்ன தப்பு? என்ன, என் தவறுக்கு எப்ப்படி தண்டனை வருமோ? வரட்டும் பாத்துக்கலாம். பாசுரம் பாடினதுக்கு ஒரு பலன்ன்னு ஒன்று இருக்கும். “ அடுத்த மாத மீட்ட்ங்க்கிற்கு ஓட்டு கேட்டு வந்தார் சுரேஷ். எனது வாக்கை பதித்தேன்.

Sunday, April 30, 2017

எல்லாம் மோடியாலத்தான்


சில விசயங்களை மனதால் கூட நினைத்துவிடக்கூடாது. பேய் எங்க போச்சு ?ன்னு யோசிச்சோம்னா, பிசாசு வந்து நிக்கும்-னுவாங்க. இன்னிக்கு இப்படித்தான்.
சவத்தெளவு சங்கக் காரியதரிசியைக் காணோமே? என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். வாசல் மணி் அடித்தது. ’உர்’ என்ற முகத்தோடு நின்று கொண்டிருந்தார்.
“உள்ளாற வாங்கன்னு கூப்பிட்டுற மாட்டீளே? வாயி வெந்துருமோ?”
”வேலில போற ஓணான், வீட்டு வாசல்ல நிக்கறப்போ, வா-ன்னு வேட்டியிலயாவே கட்டிக்கிட முடியும்? வந்து தொலையும்”
கடுகடுத்தவாறே வந்து அமர்ந்தார் “ ஒரு காபி போடுங்க” என்றார் உரிமையாக.
“சீனி இருக்காது, பரவாயில்லயா?”
“வாயில வக்க வெளங்குமாவே? ஒண்ணுமே வேணாஞ்சாமி. தண்ணி தவிக்கி. ஒரு டம்ளர் தண்ணி கொடுங்க”
’களக் களக்” என்று குடித்து முடித்தார். “ வாட்ஸப் பாக்கவே மாட்டீயளோ? ஒரு முக்கியமான விசயம் அனுப்பியிருந்தேன்” என்றார்.
“நீரு அனுப்பினா எப்படி முக்கியமா இருக்கும்? பாக்கல. சாரி”
“என்னா வெயிலடிக்கி?” என்றார் வியர்வை வழிய. எனக்கே பாவமாக இருந்தது.மின்விசிறியைச் சுழலவிட்டேன்.
”யய்யா” என்றார் , ”இம்புட்டாச்சும், வந்தவனுக்கு ஒபகாரஞ் செய்தீரே? புண்ணியமாப் போவும்”
“ஃபேனு உமக்கில்லவே, எனக்கு வெக்கையடிக்கி.” - உண்மையைச் சொன்னேன். அவர் கடுப்பாவதை அறிந்து, பேச்சை மாற்றி
“வெயிலு இம்புட்டு அடிக்கே? இன்னும் அக்கினி நட்சத்திரம் வரல, பாத்துகிடுங்க” என்றேன்.
” எல்லாம் மோடியாலத்தான்”
‘வே, வெயிலுக்கும் அந்தாளுக்கும் என்னவே சம்பந்தம்? ”
“பொறவு? சகட்டுமேனிக்கு தொழிற்சாலை தொடங்குங்கான். பொறவு வெயிலு ஏறாம என்ன செய்யும்?”
“திருனவேலில எந்த தொழிற்சாலை இருக்கு? அங்குட்டும் இப்படி வெயிலு ஆளைத் தூக்குது”
“அத விடும். காய்கறி விலையெல்லாம் பாத்தியளா?” என்றார் அவர், பேச்சை மாற்றி.
“ ரெண்டு தக்காளி வேங்கி, ஷோ பீஸா வச்சிருக்கன். நாளைக்கு தக்காளின்னா என்னப்பா?ன்னு பிள்ளேள் கேட்டிச்சின்னா, காட்டணும் பாருங்க. காலம் கெட்டுப் போச்சி”
“இதுவும் மோடியாலத்தான்”
“சரி, விடும். வேற என்னவாச்சும் பேசுவம். என்னாத்துக்கு இப்படி வேகாத வெயிலுல வந்தீரு? ஒரு போன் அடிச்சிருக்கலாம்லா?”
“அதான் நேர்லயே கேட்டுறலாம்னு வந்தேன். வாட்ஸப் வச்சிரிக்கீயளா இல்லயா?”
“இருக்குவே. பாக்கறதில்ல. ஒருநிமிசம் “ என்றவாறே மொபைலைத் துழாவி, வாட்ஸப்பை உயிர்ப்பித்தேன். அட, மனிதரின் தம்பி அப்பாவாகியிருக்கிறார்!

“அட, அட! இது எப்ப?”

அதற்கு  அவர் சொல்வதை இருகாதாலும் கேட்டேன்.

“எல்லாம் மோடியாலத்தான்”

பழக்கங்கள் கொடியன.

Friday, March 17, 2017

அண்ணாச்சியும் பேலியோ டயட்டும்.

ரொம்பநாளாச்சி, ஒரு சவத்தெளவு பதிவு போட்டு..

கடை மூலையில் கொஞ்சமாக இருந்த காலிஃப்ளவரைப் பாத்தா சந்தேகமா இருந்தது.
“என்ன விலைப்பா?”
“ஐம்பது ரூவா கிலோ”
என்னது? இந்த சீசன்ல ஃப்ளவர் அஞ்சு ரூபாய்க்கு கிலோ-ன்னு சீரழியும். இவனுக்கு பைத்தியமா?
அடுத்தடுத்த கடையிலும் இதே கதைதான்.
“பத்து கிலோ இந்த லைன்ல மட்டும் காலேல எடுத்துட்டு வந்தோம்ங்க. அதோ, வர்றாரே, அந்த மதராஸி பாய்சாப் எல்லாத்தையும் வாங்கிட்டுப் போயிட்டாரு. என்ன பண்ணச் சொல்றீங்க?”
திகைத்தேன்.
இது.. நம்ம ச.வ.ச செக்ரெட்டரியல்லவா? வேலில போற ஓணான் இப்ப வேட்டி வரைக்கும் வந்துருச்சே?
”அண்ணாச்சி, எப்படி இருக்கீய?” என்றார் மனிதர் பாசமாக.. “.வீட்டுக்கு வாங்க. என்ன சாப்புடுதீய? ஃப்ளவர் ஜூஸு குடிப்பீயளா?”
காலிஃப்ளவர் ஜூஸா?
“இந்தாரும், என்ன திடீர்னு காலிஃப்ளவர் பக்கம் இப்படி ஒரு காதல்?”
“பேலியோ டயட்ல இருக்கேம்ம்லா? ஃப்ளவர்ல இட்லி, ஃப்ளவர் சோறுன்னு எல்லாம் காலி ப்ளவர்தான் இப்ப. முப்பது நாள்ல மூணு கிலோ குறைஞ்சிருக்கேன்”
“யோவ் நீரு குறைஞ்சது இருக்கட்டு. காலிஃப்ளவர் விலை ஏறிக்கிடக்கு. நாட்டுல சவத்தெளவு வளந்து கிடக்கா மாரி. பத்து கிலோவாவே ஒரு மனுசன் திம்பான்? பதுக்கறதுக்கு ஒரு அளவில்லையா?”
“இந்தாரும்” என்றார் கோபத்தில் முகம் சிவந்து. “ மத்தவங்க என்ன ஆனா எனக்கென்ன? நான் நல்லா இருக்கணும். “
“இதுக்கு முந்தி எந்த கட்சியில இருந்தீரு?”
”காங்கிரஸ். இந்த காலிஃளவர் பத்தாக்குறைக்கு மோதி தான் காரணம்”
“அதாஞ்சரி. இப்ப ?”
“ஆப்பு”
‘சுத்தம். யோவ். மத்தவங்களை வாழ விடணும்”
அவர் மசிவதாயில்லை.
“வே” என்றேன் இறுதியாக “ உடம்பு சுருங்கி வந்துச்சுன்னா, மூளையும் சுருங்கும்லா?”
அவர் யோசித்து “ ஆமா , ஏங் கேக்கீரு?“ என்றார்.
“ கமலஹாசன் மாரி பேசுதீரே? அதான் “
“யாத்தீ” என்றார் அலறி “ ,கமலஹாசன் மாரி உளறுதேனா? அப்ப எம் மூளையும் சுருங்கிட்டோ?”
”அதெல்லாம் இருக்கறவங்க கவலைப்படணும் . சொல்லி வைக்கேன். உளறினாலும், அதுல ஒரு லிமிட்டு இருக்கணும். அதிகம் ப்ளவர் தின்னா, இப்படி ஆயிருவீரு”
பயத்தில் நடுநடுங்கிப் போனார் . “ சரி, சொல்றதுதான் சொல்லுதீரு. ஒரு நல்ல ஆளாப் பாத்துச் சொன்னா என்னா? நானும் கொஞ்சம் சந்தோசப்படுவேம்லா?” என்றார்.
“ஒமக்காண்டி ஒரு வெண்பா சொல்லுதேன். கவர்ச்சியான பொண்ணாச் சொன்னாப் பொலம்பாம இருப்பீர்லா?
“பேலியோ தப்பினால் அண்ணாச்சி!வந்திரும்
ஆலியா பட்டின் அறிவு”
அடுத்த நாளில் டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியாவில் முதல் பக்கச் செய்தி.

”காலிஃப்ளவர் விலை பெருமளவு வீழ்ச்சி.
மும்பை கோரேகான்வ்  பகுதியில் மக்கள் பொருத்தமே இல்லாமல் கமலஹாசனுக்கு நன்றி தெரிவித்து வீடுகளில் மகாபாரதம் படித்தார்கள். ”

பேலியோ நண்பர்கள் மன்னிக்கவும். . ஜோரா கை தட்டிட்டுப் போயிருங்க.

Tuesday, November 01, 2016

மறதியும் வரதாச்சாரியும்

வெறுமே ‘சாரியைப் பார்த்தேன்’ என்று சொன்னால், உங்களுக்குத் தெரியாதாயிருக்கலாம். ஆனால், முத்துசாமிக்கு வெலவெலவென நடுங்கும்.

“அய்யோ” என்பார். ‘எங்க வந்திருக்கான்? கிளம்பறேன்’ என்பார் பீதியுடன். ஆனால் அவர்தான் இந்த பயங்கரத்தைத் தொடங்கி வைத்தது.

வரதாச்சாரி என்றால் எழுபது வயது, பெரீய திருமண் காப்புடன், அக்ரஹாரத்தில் இருப்பவர் என நினைத்துவிடாதீர்கள். மிஞ்சிப்போனால் நாற்பது வயதிருக்கும். சுருட்டை முடி, பாழ் நெற்றி, வாயில் ஒரு சிகரெட் என ஒல்லியான ஒரு உருவத்தை தென் மும்பையின்  ஜெய்ஹிந்த் காலேஜின் குறுகலான தெருவில் நடந்து அப்படியே மெரின் ட்ரைவ் வரை நடந்து போவதாக கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள்.

சும்மா நடக்காது அந்த உருவம். உயர்ந்த குரலில், “ஃப்ராயிட் என்ன சொல்லியிருக்கான்னா?” என்றோ “ ஷ்ரூடிங்கர் பூனை எப்ப செத்துப்போகும்?” என்றோ பேசிக்கொண்டே வருவான். நான் இரண்டுவருடமுன்பு வரை அவனிடம் மாட்டிக் கொள்ளாமல் ’உலகம் பிறந்தது எனக்காக’ என்று ஆனந்தமாக இருந்தேன்.்இந்த முத்துசாமிதான் அவனை சர்ச்கேட் ஸ்டேஷனில் அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார்.

“ஸ்பெஷல் தியரி ஆஃப் ரிலேடிவிடி முதல்ல வந்ததா? ஜெனரல் தியரி முதல்ல வந்ததா?”என்று தொடங்கினான். போரிவல்லி வரை போகும் வண்டியில் எதிரெதிராக அமர்ந்திருந்து, பேசிப்பேசியே, அனைவரையும் வேடிக்கை பார்க்க வைத்தான் அவன். அந்தேரி தாண்டும்போது நான் ஒருவழியாக ஆகிவிட்டாலும், அவன் நிறுத்தவில்லை “அவோகேட்ரோ சொன்னான். ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான அணுக்கள்தான் மோல்-ங்கற அளவுல இருக்கும்.எல்லாவற்றிற்கும் இதுதான்னான். அவன் என்ன உக்காந்து எண்ணிகிட்டாயிருந்தான்? எப்படி சொன்னான் சொல்லுங்க பாப்போம்”
கோரேகான்வ் வரும்போது நான் ஓடிவிட்டேன். அடுத்த முறை பார்க்கையில் “ஹலோ, அவோகேட்ரோ..” இந்த முறை தப்பிக்க முடியவில்லை. அந்த லெக்சர் ஒருமணி நேரம் ஓடியது.

சாரி வேலைபார்ப்பது கஸ்டம்ஸ் டிபார்ட்மெண்ட்டில். அதனால் ஒரு பயனும் கிடையாது. ஒரு ஜானி வாக்கர் ரெட் லேபில் கூட அவனால் கிடைத்ததில்லை. எனவே அவோகேட்ரோவை சகிப்பதில் ஒரு சுகமும் இல்லை என்ற முடிவுக்கு எப்போதோ வந்துவிட்டிருந்தோம்.

பல மாதங்கள் முன்பு அவனை ஒரு திருமணத்தில் சந்தித்தேன். முத்துசாமியை அன்போடு நினைவுகூர்ந்தான். அதில் சொன்னதுதான் முதல்வரியின் ரியாக்‌ஷன்.

“எனக்கு அடிக்கடி மறதி வருகிறது” என்றேன் பொதுவாக. “பெயரெல்லாம் நினைவுல இருக்கமாட்டெங்கறது. ஏன்ன்னு தெரியல”

“ப்ராய்டு சொல்றான்” என்று தொடங்கினான் சாரி “ பிழைகளுக்குன்னு ஒரு மனோதத்துவ ஆய்வு செஞ்சிருக்கான் 1910லன்னு நினைக்கறேன். அமெரிக்காவுல ஒர் லெக்சர் கொடுத்திருக்கான். அதுல”
“போச்சுடா” என்று ஓட நினைத்து, மொய் எழுத நின்றவர் வரிசையில் புகுந்தேன். எனக்குப் பின்னாலேயே அவனும். திரும்ப வந்து தாறுமாறாகக் கிடந்த நாற்கலிகளில் அமர்ந்துகொண்டோம்.

“ப்ராய்டு சொல்றான்.. “தொடர்ந்தான் சாரி “ பிழைகள் errorன்னு சொல்றதுல சிலதுதான் நிஜமாவே பருப்பொருட்களின் தொடர்பு பற்றியது. ஒரு பொருள் கை மாறிப் போகுதுன்னோ, தொலைஞ்சு போகுதுன்னோ வைச்சுக்குவம்.. அதுல அதோட பருப்பொருளோட பங்கு கொஞ்சம்தான். பேனாவா, நம்மள கட்டிலுக்கு கீழே போட வைச்சு, அலமாரில தேடச்சொன்னது?”

“மறதிங்க்றது தற்காலிக நினைவுக்கூடத்திலிருந்து நழுவும் ஒரு நினைவு மலர். இதுக்கு நாம நினைவு படுத்திக்கொள்ளூம் முறையும், மனப்பதட்டமும் காரணங்கள்தாம்”
“ஆ!” “அப்படிப் போடுங்க. மனப்பதட்டம்ங்க்றீங்க. தேடும்போது கிடைக்கணுமே என்று ஒரு மனமும், கிடைக்காது போயிருமோ/ அல்லது கிடைக்ககூடாது’ என்றோ நினைக்கும் இரண்டாவது மனமும் பொருதும் போரில் இறக்கும் நினைவுதான் மறதி என்கிறோம்”

“சாரி” என்றேன் “ கிடைக்கக்கூடாதுன்னு நாம யாரவது நினைப்போமா? ஒரு மனம்தான் இருக்கும், அதுவும் தேடலில் குவிந்திருக்கும்”
“ மனம் என்பது ஏதோ ஒரு பொருண்மைப் பொருள் என நினைக்கிறீர்கள். அது எங்கும் கிடையாது.  மூளையின் நினைவுப் படுகைகளில்,உணர்வுகளின் தேடலில் கிடைக்கும் விடைகள்தாம் நினைவுகள். இந்த தேடலும், அந்த டேட்டா பேஸ்-ஸும் இணைந்த ஒரு கணம் என்பதைத்தான் மனமென்கிறோம். ஒரே நிகழ்வு இருவரின் மனதில் பதியும் விதம் அந்த டேட்டாபேஸ்களில் போய்ச் சொருகிக்கொள்ளும் விதத்தின் மாற்றத்திலும், அதனைத் தேடுவதில் இடப்படும் கட்டளைகளின் மாற்றத்திலும் வேறுவேறானப் பதிலாக வெளிவரும். பொதுப்பொருளாக வேறு கணங்களில் இருப்பதை நம்மால் மற்றொரு கணத்தின் பொருளாக மட்டுமே உணரமுடியும். ஏனெனில் ஒரு பொருளைத் தனியாக அதாக மட்டுமே நம்மால் உணர முடியாது. நமது டேட்டாபேஸ், நமது தேடல் கட்டளை... அதுதான் பொருளைத் தீர்மானிக்கிறது”

தலைவலி வந்தது போலிருந்தது.

“வரதாச்சாரி. ஏன் மறக்கிறது? என்று கேட்டேன். எப்படி பதிவாகிறது என்றோ, எப்படி மீட்டெடுக்கப்படுகிறது என்றோ கேட்கவில்லை. அதிலும் குழப்பமாக திட்டம் போட்டே மறக்கிறோம் என்கிறீர்கள்”

“மனம் ஒன்று இல்லை. பல மனங்கள்.அது பல தேடல்களின், பல விளைவுகள். நீங்கள் “பேனா எங்கே?” என்று கேட்பதில் ‘எனக்கு கிடைத்த, வாங்கிய பேனா, அது தொலையக்கூடாது’ என்ற கட்டளையுடன் ஒரு தேடல் கேள்வி மூளைக்குச் செல்கிறது. உஙகளுக்குத் தெரியாமலேயே, அந்த பேனாவுடன் மறைமுகமாக நீங்கள் தொடர்பு படுத்திய ஒரு நிகழ்வு, அல்லது உங்கள் அனுமானம் மற்றொரு தேடல் கட்டளையாக மூளைக்குச் செல்கிறது. எது வலியதோ அதன்படி மூளை பதில் கொடுக்கும்”

உதாரணமாக... நான் என் சங்கிலியைத் தொலைத்துவிட்டேன் என வைத்த்கொள்வோம். என் மனம் அது தொலையட்டும் என நினைத்திருக்குமா?”

“இருக்கலாம்” என்றான் சாரி அமைதியாக.

”லுக் சுதாகர். தேடல் கேள்வி எதாக இருக்குமென்று தெரியாது. ஆனால் உங்களுக்கு சங்கிலி போடுவது பிடிக்காமல் போயிருந்தால், வேறு ஒரு சங்கிலி தொடர்பான கசப்பான அனுபவம் இருந்தால், மூளை அதனைத் தேடுவதை மட்டுப்படுத்தும். ஒரு பெண் திருமணத்திற்கு அடுத்த நாள் தனது திருமண மோதிரத்தைத் தொலைத்துவிட்டாள். எத்தனை முயன்றும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. உள ஆராய்ச்சியில் அவளுக்கு அந்த திருமணத்தில் விருப்பமில்லை என்பதை பின்னர் கண்டுபிடித்தனர். இந்த் திருமண நிகழ்வினின்றி, தங்கதின் மதிப்பு என்று மட்டும் பார் என்று அவளுக்கு அறிவுறுத்தியதன் பின் அவள் கண்டெடுத்தாள்.

ஒருவனுக்கு தன் தொழில் பார்ட்னரின் பெயர் நினைவுக்கு வரவில்லை. பின்னர் உளவியல் ஆய்வில், அவர் மனைவிக்கும் அந்த பார்ட்னருக்கும் முன்பு இருந்த தோழமை அவருக்குத் தெரியவந்ததில், அவர், அந்த பார்ட்னரை விலக்க நினைத்தது தெரியவந்தது. இதை கார்ல் யூங் சொல்றான்.

எத்தனையோ இருக்கு, இப்படி.”
“அப்ப எனக்கு ஒருத்தர் பெயர் மறந்துபோச்சுன்னு சொன்னா,அவரை எனக்கு உள்ளில் பிடிக்கவில்லை என்று அர்த்தமாகுமா?”

“இருக்கலாம். இல்லையென்றால், வெறுப்பில் அவரைப் பற்றி மிகவும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தால், அப்பெயர் மறக்காமல் போகலாம். கவனமாயிருங்க. உங்க்பெயரை ஒருத்தர் சரியாகச் சொல்றார் என்றால் அவர் உங்களை விரும்புகிறார் என்றூ அர்த்தமில்லை”

சில நாட்கள் கழித்து மற்றொரு கூட்டத்தில் இதனைச் சொல்லி சிரித்துக்கொண்டிருந்தோம். “ சாரி, ஃபராய்ட்டுன்னு பெயரை மாத்திக்கலாம்” என்றார் சண்முக சுந்தரம். “இப்படி எல்லாத்தையும் விட்டேத்தியா, அறுவை சிகிக்சை செஞ்சு பாத்தா, வாழ்க்கையில மணம், உணர்வு ஒன்றுமே இருக்காது. அப்பப்படியே இருக்கிற நிறை குறையோடு வாழ்ந்து போகணும்”

“ எனக்கு பிடிக்காதவஙகளை நான் மறக்கணும்னா மூளை முதல்ல என் பாஸை மறக்க வைச்சிருக்கணும்” என்றேன். சாரி பின்னே நின்று கேட்டிருந்ததை கவனிக்கத்தவறிவிட்டேன்.
“ஓகே” என்றான் சாரி அமைதியாக... “லெட்ஸ் லீவ் இட்.” என்று வெளியேறினான்.

தீபாவளி இலக்கியக்கூட்டத்தில் அவனை சந்திக்க நேர்ந்தது. சண்முக சுந்தரம் தனது சகோதரரை அழைத்து வந்திருந்தார். “அண்ணன் கும்பகோணத்துல இருக்காரு. தீபாவளிக்கு நம்ம கூட இந்த வருசம்..” என்றவர் , “ சார், அண்ணனுக்கு நம்ம ஆட்களை அறிமுகப்படுத்துங்க,ப்ளீஸ். கூட்டத்துக்கு ரெண்டு பொன்னாடை வாங்கி வச்சிருந்தேன். எடுத்துக் கொடுத்துட்டு வந்துர்றேன்” என்றவாறே மேடையின் பின்புறம் நோக்கிவிரைந்தார்.

சாரி எதிரே வந்து ”ஹலோ” என்றான் . பெரியவர் அவனை நோக்கி வணக்கம் என்றார். நான் “ இவர்..இவர்.. கஸ்டம்ஸ்ல வேலை பாக்கறார். நிறைய வாசிப்பார். புத்திசாலி”என்று ஏதோதோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். அவன் பெயர் மறந்து போனது...

சாரி புன்னகையுடன் “ ஐ ஆம் வரதாச்சாரி. சுதாகர் கஸ்தூரிக்கு ரொம்ப ஃப்ரெண்டு. நானும் அவரும் நிறையவே விவாதிப்போம். நல்ல நண்பர் “என்றான், என்னை கண்ணோரமாகப் பார்த்தவாறே.

 சாரியையும், ப்ராய்ட்டையும் மதிக்கத் தொடங்கியது அப்போதுதான்.

உசாத்துணைகள்:
Psychology of Errors - Sigmund Freud lectures.

Saturday, October 15, 2016

பாவம் ஓரிடம், பழி ஓரிடம் - சிறுகதை

முதுகில் யாரோ தட்டியது போலிருந்தது. திரும்புமுன்னே, கடகடவென குரல் யாரென்பதைக் காட்டிவிட்டது. ” மஞ்சுநாத், எங்க இந்தப் பக்கம்?” என்றேன்

திரும்பவிடாமல் தட்டித் தழுவியபடியே. சிரித்தார் மஞ்சுநாத். அவர் பேசினால், அக்கம்பக்கம் ஆட்கள் தங்களுக்குள் பேசிவிடமுடியாது. மனிதர் கொஞ்சம் உணர்ச்சி வசப்படும் ரகம். ஆறுமாதமே கழித்து கண்ணில் பட்டாலும்உங்களைப் பாக்கவே முடியலேய்ய்யாஎன்பார். கண்ணில் நீர் கோர்த்திருக்க.

செகந்திராபாத் மணிக்கூண்டுக்கு அருகில் ராவ்ஜி கடையில் மிளகாய் பஜ்ஜியும், ஸ்ட்ராங்க் காபியுமாக அன்று தின்றேயாக வேண்டுமென அவர் ஒற்றைக்காலில் நிற்க, நானும் காரமான மொளகாய் பஜ்ஜி திங்க வேண்டியிருந்தது.

அவரும் நானும் போட்டியாளர் கம்பெனிகளில் வேலைபார்த்தாலும், நல்ல நண்பர்கள். “வெங்கட் ராவ் எங்க இருக்கார்?” என்றேன், கடித்த பஜ்ஜியின் உள்ளேயிருந்து வந்த ஆவியை ஊதியபடியே.

சட்டென அவர் முகம் மாறியது “  தெரியாத மாரி கேக்கறீங்க?” என்றார் சற்று கோபத்துடன்.

தெரியாதுய்யா, கம்பெனி மாறிட்டாரா?”

அவர் துபாய் போயிட்டாரு. எதோ மெடிக்கல் ஷாப். அதுல இருந்துகிட்டு ப்ளட் ப்ரஷர் மானிட்டர், அது இதுன்னு ஏதோ வித்துகிட்டிருக்கார்

ஆச்சரியமாக இருந்தது. ராவ் எங்கள் வியாபாரத்தில் பெரிய பன்னாட்டு கம்பெனியின் மிகப்பெரிய பதவியில் இருந்ந்தவர். ஐம்பத்தாறு வயதிருக்கும் அவருக்கு.. இப்போ போய் ஏன் துபாய் மோகம்? கேட்டுவிட்டேன்.

தலைஎழுத்து சார். என்ன சொல்ல?” என்றவர், முன்னே ரோட்டின் மறுபக்கம் பார்த்து கை உயர்த்தினார். அங்கு ஒரு பெண்ணும் மூன்று இளைஞர்களும் நின்றிருந்தனர். அவர்கள் இவரை நோக்கி கையசைக்க, சட்டென என்னை நோக்கி மினர்வா க்ராண்ட் ஓட்டல்தானே தங்கியிருக்கீங்க?, ராத்திரி சாப்பாடு நேரத்துல பேசுவம்.” என்றபடி கிளம்பிப்போனார். நானும் மறந்துவிட்டேன்.

வெங்கட் ராவ், நெடிய, சிகப்பு உருவம். முகத்தில் சற்றே பெரிய கண்ணாடி. அதனை அடிக்கடி தூக்கிவிட்டுக்கொண்டே , மெலிதான சிரிப்புடன் பேசுவார். கண்ணீயம் என்றால் அவரிடம் கற்கவேண்டும். வாடிக்கையாளர்கள், அவரிடம் ஒரு கோரிக்கை வைத்தால், அதனை அவர் நிறைவேற்றிவிடுவார் என்பதில் மிக்க நம்பிக்கை கொண்டிருந்தனர். எத்தனை கோபமாக இருக்கும் கஸ்டமரிடமும், தம்மால் முடியாது என்று வந்துவிட்டால், அவர் ஜூனியர்கள்மதம்பிடித்த யானை முன் ஒட்டகத்தை நிறுத்துவது போல் அவரைக் கொண்டுபோய் நிறுத்துவார்கள்விசயம் சுமுகமாக முடிந்துவிடும்.

எனக்கு அப்படியொரு தலைமையதிகாரி இல்லையே? என வருந்தியதுண்டு. அவரிடம் பணி செய்யவேண்டுமெனவே அக்கம்பெனியில் விண்ணப்பம் செய்திருந்தேன். அவர், இளைஞர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார். ” அடுத்த ஜெனரேஷனை உருவாக்கணும்ல? நாமளே எத்தனை நாளைக்கு அலைஞ்சுகிட்டு, பழசையே [பேசிட்டிருக்கறது.? வேலை வாய்ப்பை அடுத்த தலைமுறைக்கு உருவாக்கறது நம்ம கடைமை.” என்பார். எனக்கு வாய்ப்பு போயிற்று.

நடுத்தர , ஏழ்மைக் குடும்பங்களிலிருந்து, சிறு நகரங்களிலிருந்து வந்த இளைஞர்களையே அவர் தேர்ந்தெடுத்தார். “என்ன பெரிய ஸாஃப்ட் ஸ்கில்? ரெண்டு மாசம் மார்க்கெட்ல நம்ம கூட அலைஞ்சா, கத்துகிட்டுப் போறான். பொறக்கும்போதே இங்கிலீஷ்லயேவா அழுதுகிட்டு பொறக்கறோம்? “ அவருடன் கஸ்டமரிடம் போவதற்கு அக்கம்பெனியில் அடிதடியே நடக்குமெனக் கேட்டிருக்கிறேன். என் கம்பெனியில் நான் தனியே செல்வேன். அவர் ஏன் திடீரென வேலையை விட்டுவிட்டு செல்லவேண்டும்?

சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, செல்போன் சிணுங்கியது. மஞ்சுநாத்.
வெளிய போய் சாப்பிட்டுட்டு வரலாம். லாபியில நிக்கறேன், வாங்க” , நான் எதுவும் சொல்லுமுன்னே போனை வைத்துவிட்டார்.


அருகிலிருக்கும் தாஜ் ஓட்டலுக்கு நடந்தோம். தாஜ் என்றால் ஐந்து நட்சத்திரமென்றெல்லாம் நினைத்துவிடாதீர்கள். செகந்திராபாத் அறிந்தவர்களுக்கு ஹோட்டல் தாஜ் தெரியும், அதன் உப்புமா, மசாலா தோசையின் ருசி தெரியும். எண்பது ரூபாய்க்கு வயிறு நிறைய ரெண்டுபேர் சாப்பிட்டு வரமுடியும், இன்றும்.
உப்புமா ரெண்டு ப்ளேட்என்றார் என்னிடம் கேட்காமலே, மஞ்சுநாத்.” வெங்கட் சார்.. ப்ச்ச்.தலைவிதி

நான் ஒன்றும் சொல்லாமல் உப்புமாவை விண்டுகொண்டிருந்தேன்.

போன வருசம் ஒரு பாட்ச் இளைஞர்களை எடுத்தாரு. அதுல ரெண்டு பொண்ணுங்க. ஒண்ணு பெங்களூர் போஸ்ட்டிங்க் வேணும்னுது. இவர், ’கொஞ்ச நாள் ராஜமுந்திரில வேலைபாரு. அப்புறம் மெட்ரோ போஸ்ட்டிங்க் வாங்கிக்கோன்னாரு. அது அவளுக்கு பிடிக்கலை.

போன ஆகஸ்ட்...ஆகஸ்ட்தான்னு நினைக்கறேன். இந்த ஊர்ல ஒரு கேஸ். மூணு பசங்களையும் அவளையும் கூட்டிட்டு வந்திருந்தாரு. நானும் இருந்தேன்.  ப்ராஜெக்ட்-னா கொஞ்ச நேரம் முன்ன பின்ன ஆகத்தான் செய்யும். அந்தப்பொண்ணு, ஆத்திரத்துல கஸ்டமர்கிட்ட வாக்குவாதம் பண்ணி கொஞ்சம் சிக்கலாயிருச்சு. ஏர்ப்போர்ட் போயிட்டிருந்த வெங்கட் நாப்பது கிலோமீட்டர் திரும்ப வந்து, சமாதானம் பண்ண வேண்டியதாப் போச்சு. அவர், அவ கிட்ட மெதுவா பக்கத்துலஅப்புறமா என்னை வந்து பாருன்னு சொன்னதை பக்கத்துல .நின்னிட்டிருந்த நான் கேட்டேன்
அன்னிக்கு ராத்திரி அவ, அவருக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருக்கா. அவர் பதில் எழுதியிருக்காரு. ரெண்டு நாள் கழிச்சு, மனித வளத்துறை அவரை கூப்பிட்டு, ரெண்டே நிமிசத்துல வெளிய அனுப்பிட்டாங்கலாப்டாப், பையைக் கூட எடுக்க உள்ள அனுமதிக்கலை. அப்படியே போகச் சொல்லிட்டு, அவர் உடைமைகளை மட்டும் எடுத்து வீட்டுக்கு அனுப்பிட்டாங்க. ஃபுல் அண்ட் ஃபைனல் செட்டில்மெண்ட்.

அதிர்ந்து போனேன்ஏன்?”

அந்தப் பொண்ணு போய் செக்ஷூவல் ஹராஸ்மெண்ட்-னு புகார் பண்ணியிருக்கா. ஆதாரமா அந்த எஸ் எம் எஸ்ஸை காட்டியிருக்காவிவரமா எழுதியிருக்கா

அவள் : “ சார், உங்களைப் பாக்க வரணும்னு சொன்னீங்களே?”
வெங்கட் : “யெஸ்
பயம்மா இருக்கு சார்.”
பயப்படாதே. இதுவெல்லாம் சகஜம். கத்துகிட்டாத்தான் இந்த பிஸினஸ்ல வளரமுடியும்

அவ, இதைச் சொன்ன விதம் வேற. வெங்கட் சொன்ன விளக்கத்தை அங்க கேக்க ஆள் இல்ல. விமன் ஹராஸ்மெண்ட் செல் -ன்னு ஒரு குழு இருக்கு. அதுல இருக்கறவங்க, இதை திரிச்சுப் பேசாதேன்னு அவளுக்கு அறிவுரை சொல்லியிருக்காங்க. அவநீங்க நடவடிக்கை எடுக்கலேன்னா, நான் மீடியாவுக்குப் போவேன்ன்னு சொல்லியிருக்கா. அதோட, கம்பெனியோட தலைமையகத்துல இருக்கிற மனிதவளத்துறைக்கு புகார் பண்ணப்போறதா மிரட்டியிருக்கா.

வேற வழியில்ல, ஒரு பலிகொடுத்துத்தான் கம்பெனி மானத்தைக் காப்பாத்த முடியும்னு வெங்கட்டை வெளிய அனுப்பிட்டாங்க. எப்படி உழைச்ச மனுசன்... ஒரு நாள்ல, மிகக் கேவலமான ஒரு காரணம் காட்டி.... அவர் பையன் பி.டெக் மூணாம் வருசம் ...
நான் வியர்த்திருந்தேன்... வெங்கட்..அவருக்கா இப்படி?

வெளிய தலைகாட்ட முடியல. வதந்தி பெரிசா பரவியிருச்சு. மத்த கம்பெனியில எல்லாம், ஹெச்.ஆர், தயங்கினாங்க. அவர்  ரெண்டு இடத்துல முயற்சி பண்ணிப்பாத்தாரு. விசயம் அரசல் புரசலா தெரியவந்து, சரி, இங்க கிடைக்காது,  வெளிநாட்டுக்குப் போயிடறதுன்னு கிளம்பிட்டாரு. ஏதோ ஒரு புண்ணாக்கு கம்பெனி, துபாய்ல.. நாலஞ்சு பேர் சேர்ந்து இருக்கற ரூம்ல இருந்துகிட்டு... ஏதோ காலத்த ஓட்டிகிட்டு..”

அந்தப் பொண்ணு? ”

அவ அடுத்த நாளே ரிசைன் பண்ணிட்டு பெங்களூர் போயிட்டா. ஒரு மாசத்துல கலியாணம். யூ.எஸ்ல செட்டில் ஆயாச்சி. ஒரு குடும்பம் சிதைஞ்சதுதான் மிச்சம்
சட்டென மஞ்சுநாத்தின் குரல் உயர்ந்ததுஇதான் இவளுகளுக்கு வேலையே கொடுக்கக்கூடாதுங்கறேன். “

அடங்குங்க, ப்ளீஸ்என்றேன். “ ஏதோ ஒரு பெண் செஞ்ச தவறுக்கு எல்லாப் பெண்களையும் குறை சொல்ல முடியாது. உங்க பொண்ணும் வேலைக்குப் போறா. பாத்துப் பேசுங்க:”

அதான் அவளுக்கும் சொல்லி வைச்சிருக்கேன். எதாச்சும் தகறாருன்னா எங்கிட்ட சொல்லு. உன் ப்ரெண்டுகள் கிட்ட சொல்லு. நிதானமா , கவனமா நடந்துக்க. எசகுபிசகா பழி வாங்க நினைச்சு, குடும்பங்களை சிதைச்சிறாத

மஞ்சுநாத்என்றேன் நிதானமாகபெண்களுக்கு தற்காப்புக்காக பல உணர்வுகள் தோன்றும். பெரும்பாலும் அவர்கள் ஊகிப்பது சரியாக இருக்கலாம். சிலநேரம் தவறுதலாகப் போய்விடும். என் கேஸையே எடுத்துக்குங்க.. ரொம்ப வருசம் நல்லாபழகிட்டிருந்த ஒரு பெண் ஒரு ஜோக்கை புரிஞ்சுக்காம, “ நீ ஒரு ஜொள்ளூன்னு எழுதிட்டாஎன்ன செய்ய. விலகி வந்துட வேண்டியதுதான். இவருக்கு இப்படி நடந்தது, துரதிருஷ்டமானது

துரதிருஷ்டமானதுஎன்றார் மஞ்சுநாத், என் குரலிலேயே வேடிக்கையாக எதிரொலித்து.. “ ஒரு குடும்பம் சிதைஞ்சு போனது உங்க கண்ணுல தெரியல? எப்படிப்பட்ட ஆளுமையை மண்ணுல போட்டு மிதிச்சிட்டா அவ? அவரை மாதிரி ஒரு மனுசன் நம்ம ஃபீல்டுல, அட , நாம பாத்த அளவுல இருந்திருக்கானாய்யா? எத்தனையோ அடுத்த தலைமுறை டெக்னிகல் டீம் உருவாகியிருக்கும். அத்தனையும் நாசமாப்போச்சே, ஒரு ஆங்காரி பண்ணின வேலையில.”

பொதுவா நாம ஒரு இனத்தையே வெறுக்கக்கூடாது மஞ்சுநாத். ஏதோ இந்த கேஸ்ல விபரீதமா ஒரு பழி வாங்கும் உணர்வு. “

 ”பாவம் ஒரிடம், பழி ஓரிடம். பொண்ணுங்க நல்லவங்க, இருக்கலாம்..”

மஞ்சுநாத் அழத் தொடங்கினார். உடல் குலுங்கி, அவர் குனிந்து அழுததை பக்கத்து சீட்டிலிருந்த ஒரு சிறுமி வேடிக்கை பார்த்து, கண் விரித்து, அம்மாவின் புடவையைப் பிடித்து இழுத்தது.

எழுந்துகொண்டேன். “ வாங்கஎன்றவாறே அவரை அழைத்துக்கொண்டு வெளியேறினேன். மனம் கனத்திருந்தது. ஏதோ டி.வி சீரியல் ஓடிக்கொண்டிருக்க வெகுநேரம் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தேன். எப்போது உறங்கினேனெத் தெரியவில்லை.

மறுநாள் காலையில் , ரெஸ்டாரண்ட்டில் மஞ்சுநாத்துடன் இரு இளைஞர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். அடுத்த டேபிளில்  அமர்ந்திருந்த என்னை அவர் அடையாளம் காணவில்லை. சற்றே உயர்ந்த குரலில்  அவர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

ஏவிஜி ப்ராஜெக்ட்ல உங்க மூணு பேரைத்தான் சேத்திருக்கேன். உங்க க்ரூப்ல வேற யாருக்கு ஸி ஷார்ப் தெரியும்ப்பா? ஒரு ஆள் வேணும்.”

சார்என்றான் அருகில் சிகப்பு டீஷர்ட்டில் இருந்தவன். “ஸ்ருதி ரெட்டி ரெண்டு ப்ராஜெக்ட் பண்ணியிருக்கா. ஃபார்மசூடிக்கல் ப்ராஜெக்ட் ஒண்ணு பண்ணணும்னு ஆசைன்னு சொல்லியிருக்கா. அவளுக்கு தெலுங்கு தெரியும். க்ளையண்ட் ரிலேஷன் ப்ரச்சனை வராது

தெரியும்என்றார் மஞ்சுநாத். “. பசங்க யாரு இருக்காங்க?”

சார்என்றான் சிகப்பு டீஷர்ட்அவ இங்க தங்கிக்க ப்ரச்சனை கிடையாது. ப்ராஜெக்ட் செலவு குறையும். தவிர, ஃபார்மா தெரிஞ்ச ஒரு ஆள் நம்மகிட்ட இருக்கறது நமக்கு  நல்லது

நமக்கு நல்லது”... சிரித்தார் மஞ்சுநாத்எனக்கு ஒரு குடும்பம் இருக்கு. விடு. அவளை விஜயவாடா ப்ராஞ்ச்ல அவளை இடமாற்றம் செய்யப்போறேன். டாக்குமெண்ட் தயாரிக்கற வேலை மட்டும் கொடுங்க போறும். அதிகம் வேலை தெரிஞ்சா...வேணாம்ப்பா.. எதுக்கு ரிஸ்க்?”

நான் இருப்பதைக் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. அந்த இளைஞர்கள் எழுந்து போன ஒரு நிமிடத்தில் அந்தப்பெண் வந்தாள்குட்மார்னிங் சார்.” என்றாள் முகம்மலர.

உக்காரும்மாஎன்றார் மஞ்சுநாத்உனக்குக் லொகேஷன் தீர்மானிக்கணும். பெங்களூர்ல விலைவாசி அதிகம். ட்ராபிக்ல ஆபீஸ் வந்து போகவே உன் சம்பளம் போயிறும். ஹைதராபாத்லேர்ந்து நம்ம டீவிஷனை மூடறோம் வேலை அதிகமில்ல. கல்கத்தா ப்ராஞ்ச்ல போறியா? அங்க...”

வேணாம் சார் எனக்கு எக்ஸ்போஷர் கிடைக்காது. ” என்றாள் தயங்கி. “ அதுக்கு, நீங்க முந்தி சொன்ன மாதிரி விஜயவாடா போயிடறேன்.”

வெரிகுட் சாய்ஸ்.. அங்க உனக்கு நல்ல ப்ராஜெக்ட் கிடைக்கும் வாய்ப்பு இருக்கு. முதல்ல, ப்ராஜெக்ட் டாக்குமெண்ட் தயார் பண்ணு. உன்னை மாதிரி டாக்குமெண்ட் பண்ற ஆள் இங்க இல்லன்னு உன் டீம் லீட் சொன்னான்...” என்றார் மஞ்சுநாத் முகம் பிரகாசமாகி.

நிம்மதியான புன்னகையுடன் எழுந்து போன அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தபடி இருந்தேன்

பொதுவாழ்வில் பெண்கள் வளர்ந்து வருகிறார்கள். சில நேரம்  பாவம் ஓரிடம் பழி ஓரிடம்..


இருக்கலாம்